Oude vrienden

Vandaag werd ik aangenaam verrast door iemand die ik al een tijdje, laten we gerust zeggen een lange tijd, al niet meer gezien had, een oude vriendin waarin in nog mee op school heb gezeten een aantal jaren geleden.

Blij dat ze me nog niet vergeten was, begon ik terug te denken aan vroeger. Waarschijnlijk heeft iedereen wel eens van die nostalgische buien. Laten we eerlijk zijn, ik heb daar dikwijls last van, de ene periode al wat meer dan de andere. Nu, ik heb altijd een geweldige schooltijd gehad, altijd graag naar school gegaan, veel vrienden gehad, steeds in hechte klasgroepen gezeten waarin een toffe sfeer de overhand had. Wat hierbij altijd een probleem bleek te zijn was dat afscheid me steeds zwaar viel, waardoor ik het vervolgens ook moeilijk had met me aan te passen aan nieuwe situaties. Meer bepaald heb ik een hekel aan nieuwe levensfasen die aanbreken waarin ik me helemaal in moet terug vinden en een nieuwe start moet nemen.

Dit was het geval zowel aan de start van het middelbare of secundaire onderwijs, als aan het begin bij de 'studententijd' - zoals we dat in Antwerpen noemen. Ik weet niet aan wat het ligt. Zouden het te hoge verwachtingen kunnen zijn? Misschien het gemis aan het bekende en het gebrek aan oude bekende vrienden? Misschien is het dat ik helemaal van voorafaan moet beginnen? Waarschijnlijk is het een combinatie van de drie Ik weet in elk geval dat het de afgelopen twee jaar enorm moeilijk heb gehad met de zoektocht naar mezelf en wie ik nu juist ben en wat ik nu eigenlijk wil bereiken in het leven. Ondertussen zit ik in het derde en laatste jaar van mij bachelorstudie en het einde is bijna aangebroken, maar ik ben er uiteindelijk toch achter gekomen wat ik nu wil. De lessen zijn voorbij, de examens komen ook bijna tot zijn eind en de stages beginnnen zometeen. Toch is het ook gedaan met de hoorcolleges, gedaan is het met de gezellige middagpauzes met de mensen die je het afgelopen jaar leerde kennen, gedaan met de groepswerken, presentaties en studentenfeestjes.

Je denkt misschien: 'Maar ach, jullie zien elkaar toch nog zeker, als je goede vrienden bent?' Natuurlijk, maar de gehele situatie is veranderd. En na de afronding van dit jaar zal iedereen een andere weg bewandelen. De ene zal gaan verder studeren en de ander zal gaan werken. De ene gaat terug naar zijn thuis, aan de andere kant van België, de ander vertrekt op reis naar het buitenland. Wegen scheiden, zo is het nu eenmaal.

En ik, ik sta terug aan een nieuw begin.

Ik heb ook opnieuw een keuze die ik moet maken. Ga ik nog verder studeren of zal ik toch maar gaan werken? Sowieso betekent dit nogmaals dat er een nieuwe fase is aangebroken in mijn leven en dat ik nieuwe mensen zal leren kennen, nieuwe ervaringen zal opdoen en bovenal de zoektocht naar mijn eigen identiteit verder zal zetten.

Allemaal goed en wel, ik weet dat ik het weer erg moeilijk zal hebben, maar ik sla me er wel door. En mijn klasgenoten - of moet ik zeggen ex-klasgenoten - uit het middelbaar én van de hogeschool? Tja, de tijd zal uitwijzen of we contact blijven behouden en hoe het dan verder zal gaan. Ze hebben, in elk geval, allemaal een plaatsje in mijn hart!