Ken je dat gevoel wanneer je terug komt van vakantie, je net in een diepe leegte valt? Wel, dat heb ik de laatste week gehad! Het was zo'n fijne vakantie, veel onvergetelijke mensen leren kennen, de hele tijd bezig zijn met allerlei dingen en dan plots thuiskomen, alleen thuis zitten want iedereen is op school of op het werk en niet weten wat te doen, geen blijf weten met jezelf...
dan pas dringt het door dat die fijne tijd voorbij is en dat meeste van de mensen die je leerde kennen nooit meer terug zal zien. En dan komt aan, dat komt hard aan. Het kom zo hard aan als een sneltrein die op volle snelheid tegen een muur aan knalt omdat het spoor daar ophoudt.
Ondertussen is dat gevoel al een beetje weggeëbd omdat ik veel dingen aan mijn hoofd heb en omdat het leven gewoon voortgaat. Het leven gaat gewoon verder en zo is dat met alles, dat wat overblijft is niet meer dan een mooie herinnering ondergedompeld in melancholie, en na verloop van tijd een nostalgisch verlangen, dat gevoed wordt door schimmen en foto's...
dan pas dringt het door dat die fijne tijd voorbij is en dat meeste van de mensen die je leerde kennen nooit meer terug zal zien. En dan komt aan, dat komt hard aan. Het kom zo hard aan als een sneltrein die op volle snelheid tegen een muur aan knalt omdat het spoor daar ophoudt.
Ondertussen is dat gevoel al een beetje weggeëbd omdat ik veel dingen aan mijn hoofd heb en omdat het leven gewoon voortgaat. Het leven gaat gewoon verder en zo is dat met alles, dat wat overblijft is niet meer dan een mooie herinnering ondergedompeld in melancholie, en na verloop van tijd een nostalgisch verlangen, dat gevoed wordt door schimmen en foto's...
