Marokko, land van pracht en praal

Ken je dat gevoel wanneer je terug komt van vakantie, je net in een diepe leegte valt? Wel, dat heb ik de laatste week gehad! Het was zo'n fijne vakantie, veel onvergetelijke mensen leren kennen, de hele tijd bezig zijn met allerlei dingen en dan plots thuiskomen, alleen thuis zitten want iedereen is op school of op het werk en niet weten wat te doen, geen blijf weten met jezelf...

dan pas dringt het door dat die fijne tijd voorbij is en dat meeste van de mensen die je leerde kennen nooit meer terug zal zien. En dan komt aan, dat komt hard aan. Het kom zo hard aan als een sneltrein die op volle snelheid tegen een muur aan knalt omdat het spoor daar ophoudt.

Ondertussen is dat gevoel al een beetje weggeëbd omdat ik veel dingen aan mijn hoofd heb en omdat het leven gewoon voortgaat. Het leven gaat gewoon verder en zo is dat met alles, dat wat overblijft is niet meer dan een mooie herinnering ondergedompeld in melancholie, en na verloop van tijd een nostalgisch verlangen, dat gevoed wordt door schimmen en foto's...

Nog eens nieuws!

Hallo!

Ik ben ondertussen al een weekje terug van vakantie (foto's volgen nog) en probeer al een aantal dagen in te loggen en dat is dus nu gelukt, vanuit een andere locatie.
Ook nu heb ik - spijtig genoeg - niet veel tijd want ik heb zometeen afgesproken met een aantal vrienden om iets te gaan drinken, maar aangezien ik eindelijk nog eens kon inloggen kon ik het niet laten om toch een berichtje achter te laten. Ik hoop dat ik dit weekend nog tijd heb voor een langere boodschap en de foto's van mijn (ongelooflijk bangelijke) vakantie komen er ook nog zeker op!

Ciaaoo

Amaryllis

'Mijn favoriete bloem, de Amaryllis'

De laatste voorbereidingen...

Hallo iedereen!

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik vertrek zaterdagnacht op reis, meer bepaald naar Marokko voor 10 dagen!

Voor mij is het vandaag een laatste studiedag, en morgen het laatste examen. Dit zal dus één van de laatste keren zijn dat ik de komende tien dagen tijd zal hebben om hier nog een laatste nieuwtje te schrijven. Vrijdagochtend na mijn laatste examen, gaan we met iedereen gezellig eten m het einde van de examens te vieren. Vervolgens ga ik nog enkele boodschappen doen om mijn reislijstje te vervolledigen en 's avonds feestvieren met de vriendinnen van thuis, die allemaal erg blij zullen zijn dat ik na - zes studieweken - terug beschikbaar ben. Zaterdag wacht een nog een goed gevulde werkdag op mij, al verwacht ik dat het niet al te druk zal zijn bij ons in de winkel, aangezien de solden op zijn eind loopt. Diezelfde zaterdagavond heb ik nog een verjaardagsfeestje gepland voor één van m'n beste vriendinnen en 's ochtends vertrekt het vliegtuig om half acht. Druk druk druk!

Veel nieuws heb ik niet te vertellen aangezien ik niet veel meer heb gedaan, behalve studeren dan, en dus ga ik jullie laten!

Ik hoop dat het een goede reis wordt en moest het mogelijk zijn probeer ik in de loop van volgende week ook nog een berichtje te posten! Internet moet toch beschikbaar zijn in hotels, niet?

Veel groetjes

Amaryllis

De vier seizoenen

Ik hou van elke typerende specifieke dingen van elk seizoen. Ik word gelukkige van de sierlijke aftekening van een roodbruin blad tegen de helderblauwe kleur van de hemel op de eerste zonnige herfstdag. Het hele dynamische gebeuren van het vallen van de bladeren waardoor de wereld een schitterend schouwspel vormt waarin paddestoelen kleine rollen zijn toebedeeld, maar grote vreugde doen oplaaien wanneer ze worden ontdekt tussen dat dichte bonte bladerdek.

Ik hou van de winter, vooral wanneer straten bedenkt zijn met een dikke laag witte, vaste sneeuw waarin stappen en sporen zih aftekenen, als donkere rookwolken op een klaarlichte dag. Elke sneeuwvlok onderstreept de hartverwarmende gewaardwording. Ik hou van de koude die me een gezonde blos op de wangen schenkt en van de koude lucht die bij het inademen te voelen is tot elk hoekje in mijn longen.

Wanneer dan uiteindelijk de lente aanbreekt, word ik gelukkig van de wereld die ontluikt en opnieuw leven schenkt. Fleurig geurende bloemen en opbloeiende bloesems vormen de achtergrond voor een inspirerend schildderijk spektakel.

Ik hou van de zomer die aanbreekt en je, verrassend genoeg, opgetogen bent om de behaaglijke warmte van de zon opnieuw op je ontblootte huid te voelen, heel anders dan de gezellige warmte afkomstige van de laaiende vlammen uit de brandende haard. Ik word gelukkig als ik de eerste gele citroenvlinder zie rondfladderen terwijl de vijver, met zijn kabbelende waterval, koelte brengt op een zwoele zomerdag.

Ik hou van wandelingen in de natuur, zowel op koude winterdagen als zonnige zomerdagen, als bij het vallen van de bladeren. Ik word gelukkig van het fluiten van de vogels dat, tijdens de eerste lentedagen, als muziek in m'n oren klinkt...

Oude vrienden

Vandaag werd ik aangenaam verrast door iemand die ik al een tijdje, laten we gerust zeggen een lange tijd, al niet meer gezien had, een oude vriendin waarin in nog mee op school heb gezeten een aantal jaren geleden.

Blij dat ze me nog niet vergeten was, begon ik terug te denken aan vroeger. Waarschijnlijk heeft iedereen wel eens van die nostalgische buien. Laten we eerlijk zijn, ik heb daar dikwijls last van, de ene periode al wat meer dan de andere. Nu, ik heb altijd een geweldige schooltijd gehad, altijd graag naar school gegaan, veel vrienden gehad, steeds in hechte klasgroepen gezeten waarin een toffe sfeer de overhand had. Wat hierbij altijd een probleem bleek te zijn was dat afscheid me steeds zwaar viel, waardoor ik het vervolgens ook moeilijk had met me aan te passen aan nieuwe situaties. Meer bepaald heb ik een hekel aan nieuwe levensfasen die aanbreken waarin ik me helemaal in moet terug vinden en een nieuwe start moet nemen.

Dit was het geval zowel aan de start van het middelbare of secundaire onderwijs, als aan het begin bij de 'studententijd' - zoals we dat in Antwerpen noemen. Ik weet niet aan wat het ligt. Zouden het te hoge verwachtingen kunnen zijn? Misschien het gemis aan het bekende en het gebrek aan oude bekende vrienden? Misschien is het dat ik helemaal van voorafaan moet beginnen? Waarschijnlijk is het een combinatie van de drie Ik weet in elk geval dat het de afgelopen twee jaar enorm moeilijk heb gehad met de zoektocht naar mezelf en wie ik nu juist ben en wat ik nu eigenlijk wil bereiken in het leven. Ondertussen zit ik in het derde en laatste jaar van mij bachelorstudie en het einde is bijna aangebroken, maar ik ben er uiteindelijk toch achter gekomen wat ik nu wil. De lessen zijn voorbij, de examens komen ook bijna tot zijn eind en de stages beginnnen zometeen. Toch is het ook gedaan met de hoorcolleges, gedaan is het met de gezellige middagpauzes met de mensen die je het afgelopen jaar leerde kennen, gedaan met de groepswerken, presentaties en studentenfeestjes.

Je denkt misschien: 'Maar ach, jullie zien elkaar toch nog zeker, als je goede vrienden bent?' Natuurlijk, maar de gehele situatie is veranderd. En na de afronding van dit jaar zal iedereen een andere weg bewandelen. De ene zal gaan verder studeren en de ander zal gaan werken. De ene gaat terug naar zijn thuis, aan de andere kant van België, de ander vertrekt op reis naar het buitenland. Wegen scheiden, zo is het nu eenmaal.

En ik, ik sta terug aan een nieuw begin.

Ik heb ook opnieuw een keuze die ik moet maken. Ga ik nog verder studeren of zal ik toch maar gaan werken? Sowieso betekent dit nogmaals dat er een nieuwe fase is aangebroken in mijn leven en dat ik nieuwe mensen zal leren kennen, nieuwe ervaringen zal opdoen en bovenal de zoektocht naar mijn eigen identiteit verder zal zetten.

Allemaal goed en wel, ik weet dat ik het weer erg moeilijk zal hebben, maar ik sla me er wel door. En mijn klasgenoten - of moet ik zeggen ex-klasgenoten - uit het middelbaar én van de hogeschool? Tja, de tijd zal uitwijzen of we contact blijven behouden en hoe het dan verder zal gaan. Ze hebben, in elk geval, allemaal een plaatsje in mijn hart!

Talk, Talk, Talk

Hey iedereen!

Vandaag ben ik compleet inspiratieloos en dus zal het bericht niet veel meer zijn dat de titel laat vermoeden... Random smalltalk!

Ik heb geen zin om te gaan slapen, ik ben helemaal niet moe - Oké, misschien een beetje - en dus
dacht ik nog een berichtje te schrijven en de wereld in te sturen!

Dus, vandaag heb ik examen gehad. Geen probleem, alles is goed verlopen en ik denk dat ik een goed examen heb afgelegd, ondanks het weekend dat ik heb gehad. Ja, ik met mijn gedisciplineerde karakter kon me weer eens niet inhouden om thuis te blijven op een zaterdagavond om, je raad het al, te studeren. Na, uiteraard een hele dag vol boeken, woorden en letters, liet ik me natuurlijk ompraten om mee uit te gaan.

Veel bekenden gezien, goed gelachen, even stoom aflaten, ik had het even nodig...
Om vier uur thuiskomen in de ochtend, waarna ik dan de dag nadien erg moe was, en godzijdank (!!) geen kater had, had ik niet nodig...

Vandaag, na het examen afgelegd te hebben dacht ik: 'Ach ja, goed dat ik nog ben weggeweest.' Vervolgens ben ik nog gaan winkelen, want 'de laatste soldenweek gaat in en dat kon ik nu toch niet zomaar voorbij laten gaan?' Ik kwam dus thuis met twee zakken volgepropt met kleren die ik in feite helemaal niet nodig heb. Ik wil daar toch nog even bij vermelden dat het geen immens grote zakken kleren waren, kwestie van de zaak met de mantel der liefde te bedekken.

In de namiddag ben ik beginnen kijken naar 'Gossip Girl', en vrij oppervlakkige serie waaraan ik ondertussen helemaal weg van ben. Verder heb ik nog een paper geschreven voor school en dat was het zo ongeveer voor vandaag.

Ik weet het, ik weet het. Heb ik nu echt niets interessanter mee te delen?
Tja, wat kan ik zeggen: talk, talk, talk...

Amaryllis

De schaduw van de wind - Carlos Ruiz Zafón

Vandaag wil een eerste boek bespreken dat ik - ondertussen al meermaals - heb gelezen, namelijk 'De schaduw van de wind' . Het is één van mijn absolute favorieten!

Één van de vele redenen dat ik dit boek zo sterk vind is dat Zafón de lezer als het ware onderdompelt in een mysterieuze zoektocht naar het verleden, waarin liefde en tragedie onmiskenbare thema's zijn. Het verhaal wordt geschetst in de tijdsperdiode waarin Spanje overgeleverd was aan de Franco-dicatuur, wederom een thema dat meermaals wordt toegelicht. Toch keert de schrijver telkens terug naar de geheimzinnige zoektocht. Stukje voor stukje kan de lezer de puzzel vervolledigen. Het verhaal neemt dan ook vele onvoorspelbare wendingen die de lezer doen duizelen.

Verder is dit boek een absolute aanrader voor wie houdt van prachtige, zintuiglijke beschrijvingen die een oogverblindende enscenering van Barcelona tot leven laten komen. Dit alles vormt de achtergrond voor het verhaal van een jongetje, Daniel Sempere, die naar het boek 'De schaduw van de wind' wordt geleid. Vanaf dat moment vormt het boek het middelpunt in Daniels leven. Het verhaal in het boek - waarin het hoofdpersonage een zekere Julián Carax is - en het leven van de jongen raken steeds meer verstrengeld in elkaar.

Ik was meteen verkocht toen ik de eerste alinea las:

'Nog steeds herinner ik mij de ochtend dat mijn vader me meenam naar het Kerhof der Vergeten Boeken. De eerste dagen van de zomer van 1945 regen zich aaneen en we wandelden door de straten van een Barcelona gevangen onder een asgrijze hemel, met een waterig zonnetje dat over de Rambla De Santa Mónica stroomde als een guirlande van vloeibaar koper.'

Het is een verhaal dat tijd vergt om te lezen. Niet alleen omdat het een behoordlijk dik boek is - hoewel ik vind dat het leest als een trein-, maar ook omdat het nodig is, dat je elk woord, elke zin en elke alinea in je opneemt en je verbeeldingskracht laat werken. Het levendige taalgebruik, de magnifieke metaforen en de uitvoerige gedetailleerde beschrijvingen zijn enkele elementen die er - volgens mij - voor zorgen dat de roman tot bestseller is uitgeroepen. Het boek is dan ook onder andere bekroond met de prijs van de Spaanse boekhandel.

Het is een parel van een boek, waarin vele thema's aan bod komen en daarom is er voor ieder wat wils! Voor mij is het nu wachten op Zafóns volgende boek 'Het spel van de engel' dat het vervolg vormt op dit boek en uitgegeven wordt in mei.

Examenrituelen

Het is kwart na vijf in de ochtend en ik word gewekt door de sprekende klok: "Goedemorgen, het is kwart na vijf 's ochtends, tijd om op te staan." Ik denk bij mezelf dat opstaan om vijf uur in de ochtend onmenselijk is, druk op de snooze-knop, draai me om en slaap nog een kwartiertje verder.

Na het dagelijkse ochtendritueel - opstaan, wassen, kleren aandoen, ontbijten - begin ik met het overlezen van mijn examenleerstof. Wonder boven wonder is er geen greintje zenuwen te bespeuren, meestal geen goed teken. Dat ik zo weinig geslapen heb kan hier wel een rol in spelen, maar langs de andere kant ben ik al zo lang bezig - vier weken ondertussen - dat deze gewoontes waarschijnlijk al zijn vastgeroest in mijn leefpatroon (Help!).

Nog drie examens te gaan en dus nog een laatste week. We blijven ons voor de volle 100% inzetten maar de studietijd komt stilaan tot zijn einde en zoals iedereen weet, de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik merk dan ook bij mezelf dat het dringend tijd wordt dat er aan deze periode een eind komt. Dit zowel voor mijn fysieke als mentale gezondheid!

Ik kom amper nog buiten, heb geen sociale contacten met de buitenwereld, ben ondertussen één geworden met m'n bureaustoel - echte vrienden zijn we geworden - en verder begin ik helemaal gek te worden daar in die bovenkamer.

Enkele nieuwe gewoontes die ik (vreemd genoeg) heb ontwikkeld afgewisseld met geschifte situaties waarin in verzeild raakte:

• Ondertussen is internet het enige sociale contact geworden dat ik nog heb met de buitenwereld, uiteraard moet ook msn ALTIJD opstaan want 'Ik moest maar eens een vraag hebben voor school, dan kan ik deze direct aan iemand stellen

• Het is verder al zo ver gekomen dat ik 's ochtends de moeite niet meer doe om me aan te kleden. Hoe is het mogelijk! Daar zit ik dan, in mijn pyjama, achter de boeken.
  

• Dingen die ik anders helemaal niet grappig vind, zijn nu de oorzaak van hysterische lachbuien. Het hele gezin wordt er gek van en het kan niet anders zijn dan dat ze denken dat ik helemaal gek geworden ben! Misschien een goed argument om op kot te gaan volgend jaar? Nee, serieus ik loop soms, mompelend tegen mezelf, uren rond de tafel in de eetkamer. Dit zijn toch alleen maar zaken die je mentaal gestoorden zou toeschrijven?
  

• Deze fases van hysterie en hyperactiviteit worden dan afgewisseld met de ik-wil-NU-stoppen-met-studeren-fasen waarin ik denk dat ik volgend jaar dan toch niet meer ga verderstuderen want dat zou een regelrechte zelfmoordpoging indiceren. Laten we hopen dat deze irrationele gedachten vanzelf verdwijnen wanneer de studieperiode gedaan is!

• Dan zijn er nog de obsessieve gedragingen die ook steeds weer de kop opsteken, zo moet ik ten allen tijden vermijden dat er een haarsprietje in mijn gezicht hangt dat me, al dan niet, zou kunnen afleiden. Oplossing? Haarspeldjes. Beeld je dit maar eens in: Ik, vastgekleefd aan m'n bureaustoel, in m'n pyjama met honderden haarspeldjes in m'n haar. En dan maar hopen dat er niemand aanbelt en ik de deur niet hoef open te doen!

• Daarnaast ook momenten van complete verwarring en desoriëntatie: Ik sta aan de bushalte, met de cursus in de hand uiteraard, te wachten op de bus die uit Hoogstraten komt en naar Antwerpen gaat. Wanneer ik dan eindelijk opstap, vraag ik natuurlijk aan de chauffeur: 'Meneer, rijdt u nu nog langs Hoogstraten? Zijn we dan langer onderweg?" Van logisch nadenken gesproken...

• Vervolgens zijn er nog periodes van paniek en hyperventilatie: Cursus kwijt, kamer doorzoeken, alles overhoop halen, geen cursus, papa bellen om te vragen of hij daar ligt, antwoord nee, zusje bellen om te vragen of zij hem misschien per ongeluk heeft meegenomen, antwoord nee, opnieuw begint de verkenning naar de cursus doorheen de kamer om er dan uiteindelijk op uit te komen dat ik hem gewoon in een andere kaft heb gestoken! Je kan je opniew inbeelden: Ik, als een kip zonder kop, die panisch de hele kamer overhoop haalt, in m'n pyjama, met honderden haarspeldjes in m'n haar!
  

Wat vind ik die examenperiode toch geweldig!

Aan de start...

Ziezo. Ik heb uiteindelijk toch de knoop doorgehakt en ben een blog gestart!

Dit lijkt me een perfecte manier om mijn gedachten te ordenen en dit op een - min of meer - anonieme wijze. Hoewel ik liefst nog even in de anonimiteit verscholen wens te blijven, zou ik toch gedachten, ervaringen en zienswijzen willen delen met iedereen die luisteren (of lezen) wil. Diit is uiteraard niet mogelijk in een dagboek, beschikbaar voor mij alleen. Trouwens, al dat schrijven is toch niet meer van de dag van vandaag!

Mijn eerste bericht zal niet al te lang zijn aangezien ik morgenvroeg een examen zal moeten gaan afleggen. Ja, u ziet het correct, ik studeer nog! Ondertussen zit ik in mijn derde jaar psychologie, maar later meer daarover.

Ik ga nu nog even uitzoeken hoe alles hier in zijn werk gaat en daarna onder de lakens kruipen voor een goede nachtrust!

Slaapwel!

Amaryllis