Examenrituelen

Het is kwart na vijf in de ochtend en ik word gewekt door de sprekende klok: "Goedemorgen, het is kwart na vijf 's ochtends, tijd om op te staan." Ik denk bij mezelf dat opstaan om vijf uur in de ochtend onmenselijk is, druk op de snooze-knop, draai me om en slaap nog een kwartiertje verder.

Na het dagelijkse ochtendritueel - opstaan, wassen, kleren aandoen, ontbijten - begin ik met het overlezen van mijn examenleerstof. Wonder boven wonder is er geen greintje zenuwen te bespeuren, meestal geen goed teken. Dat ik zo weinig geslapen heb kan hier wel een rol in spelen, maar langs de andere kant ben ik al zo lang bezig - vier weken ondertussen - dat deze gewoontes waarschijnlijk al zijn vastgeroest in mijn leefpatroon (Help!).

Nog drie examens te gaan en dus nog een laatste week. We blijven ons voor de volle 100% inzetten maar de studietijd komt stilaan tot zijn einde en zoals iedereen weet, de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik merk dan ook bij mezelf dat het dringend tijd wordt dat er aan deze periode een eind komt. Dit zowel voor mijn fysieke als mentale gezondheid!

Ik kom amper nog buiten, heb geen sociale contacten met de buitenwereld, ben ondertussen één geworden met m'n bureaustoel - echte vrienden zijn we geworden - en verder begin ik helemaal gek te worden daar in die bovenkamer.

Enkele nieuwe gewoontes die ik (vreemd genoeg) heb ontwikkeld afgewisseld met geschifte situaties waarin in verzeild raakte:

• Ondertussen is internet het enige sociale contact geworden dat ik nog heb met de buitenwereld, uiteraard moet ook msn ALTIJD opstaan want 'Ik moest maar eens een vraag hebben voor school, dan kan ik deze direct aan iemand stellen

• Het is verder al zo ver gekomen dat ik 's ochtends de moeite niet meer doe om me aan te kleden. Hoe is het mogelijk! Daar zit ik dan, in mijn pyjama, achter de boeken.
  

• Dingen die ik anders helemaal niet grappig vind, zijn nu de oorzaak van hysterische lachbuien. Het hele gezin wordt er gek van en het kan niet anders zijn dan dat ze denken dat ik helemaal gek geworden ben! Misschien een goed argument om op kot te gaan volgend jaar? Nee, serieus ik loop soms, mompelend tegen mezelf, uren rond de tafel in de eetkamer. Dit zijn toch alleen maar zaken die je mentaal gestoorden zou toeschrijven?
  

• Deze fases van hysterie en hyperactiviteit worden dan afgewisseld met de ik-wil-NU-stoppen-met-studeren-fasen waarin ik denk dat ik volgend jaar dan toch niet meer ga verderstuderen want dat zou een regelrechte zelfmoordpoging indiceren. Laten we hopen dat deze irrationele gedachten vanzelf verdwijnen wanneer de studieperiode gedaan is!

• Dan zijn er nog de obsessieve gedragingen die ook steeds weer de kop opsteken, zo moet ik ten allen tijden vermijden dat er een haarsprietje in mijn gezicht hangt dat me, al dan niet, zou kunnen afleiden. Oplossing? Haarspeldjes. Beeld je dit maar eens in: Ik, vastgekleefd aan m'n bureaustoel, in m'n pyjama met honderden haarspeldjes in m'n haar. En dan maar hopen dat er niemand aanbelt en ik de deur niet hoef open te doen!

• Daarnaast ook momenten van complete verwarring en desoriëntatie: Ik sta aan de bushalte, met de cursus in de hand uiteraard, te wachten op de bus die uit Hoogstraten komt en naar Antwerpen gaat. Wanneer ik dan eindelijk opstap, vraag ik natuurlijk aan de chauffeur: 'Meneer, rijdt u nu nog langs Hoogstraten? Zijn we dan langer onderweg?" Van logisch nadenken gesproken...

• Vervolgens zijn er nog periodes van paniek en hyperventilatie: Cursus kwijt, kamer doorzoeken, alles overhoop halen, geen cursus, papa bellen om te vragen of hij daar ligt, antwoord nee, zusje bellen om te vragen of zij hem misschien per ongeluk heeft meegenomen, antwoord nee, opnieuw begint de verkenning naar de cursus doorheen de kamer om er dan uiteindelijk op uit te komen dat ik hem gewoon in een andere kaft heb gestoken! Je kan je opniew inbeelden: Ik, als een kip zonder kop, die panisch de hele kamer overhoop haalt, in m'n pyjama, met honderden haarspeldjes in m'n haar!
  

Wat vind ik die examenperiode toch geweldig!